Draai om je oren - Jazz & meer

		Draai om je oren Jazz en meer - Weblog

Festival
Gent Jazz 2024 Part 2
Gabriela Y Rodrigo, Zap Mama, Eliades Ochoa, Cimafunk, Lee Ritenour & Dave Grusin, FC Atlaska & Susobrino, zondag 14 juli 2024, Bijlokesite, Gent

Op zondag 14 juli nam ik een kijkje op de tweede editie van Gent Jazz na de doorstart onder nieuwe leiding. Ik las al berichten over verschillende uitverkochte dagen, dus gelukkig lijkt het er op dat de nieuwe organisatie een modus heeft gevonden om dit prachtige evenement op een goede manier te behouden. De programmering op deze zondag was nou niet direct jazz te noemen, maar viel meer onder de categorie wereldmuziek. Het weer was prachtig, niet al te warm, met regelmatig zon, droog, dus precies goed. De Bijlokesite ligt er als vanouds prachtig bij en de grote tent met de main stage is nu een grote hal geworden, met aan de zijkanten en achterin fraaie balkons.

De dag werd geopend door twee heren die hun sporen wel verdiend hebben. De samenwerking tussen pianist Dave Grusin en gitarist Lee Ritenour gaat terug naar hun gezamenlijke en met een Grammy onderscheiden album 'Harlequin' uit 1985. De inmiddels 90-jarige Grusin oogde erg broos, maar was vandaag goed op dreef achter zijn keys. Samen met zijn 'jeugdige' maat Ritenour (72) zette hij een degelijke en overtuigende set neer als opening van de dag. Op de garden stage presenteerde zich even later FC Atlaska. Naar eigen zeggen spelen zij ritmische, filmische roadtrip-muziek. Ze serveerden met bravoure een set uit van mooie originele composities voorzien van een fraai geluid. Met name de combinatie van gitaar en trompet paste lekker bij het sfeertje van een lome zomerse zondagmiddag.

Op het grote podium nam Zap Mama even later het stokje over. De in 1990 door Marie Daulne opgerichte formatie beleefde tal van internationale successen. De band speelt een mix van soul, gospel en Afro-Cubaanse ritmes en verkent voortdurend nieuwe horizonten. Het stemgeluid van Daulne en haar backing vocals worden daarbij effectief ingezet. In de volle tent werd de set goed ontvangen, het moet Daulne het gevoel gegeven hebben een thuiswedstrijd te spelen. Niet veel later stond op hetzelfde podium de Cubaan Eliades Ochoa met zijn band. Ochoa is een van de muzikanten uit de originele bezetting van de Bueno Vista Social Club. Op het moment dat de band de megahit 'Chan Chan' inzette, leek de Social Club weer volledig te herleven. De sfeer kwam er goed in. Hier wordt dan ook degelijk vakwerk afgeleverd.

Nog meer Cubaanse muziek, maar dan van een jonge generatie stond even later op hetzelfde podium. Erik Alejandro Iglesias Rodríguez - ook wel: Cimafunk - is een voor een Grammy genomineerde Cubaanse muzikant, die bekendstaat om het mixen van funk en hiphop met Cubaanse en Afro-Caribische muziek. Samen met zijn fantastische band liet hij zien dat Cubaanse muziek niet stilstaat, maar vanuit de traditie juist de vernieuwing opzoekt. In die zin was het mooi om de volledig in de traditie staande Ochoa eerst te zien en meteen daarna deze vernieuwende muziek van Cimafunk. Een zeer geslaagd effect van goede programmering.

Ondertussen had op het tuinpodium Brusselaar met Boliviaanse roots Bart Vanobbergen solo een originele set afgeleverd. Onder de naam Susobrino speelde hij met zijn instrumentarium van electronica, een drumkit, een mandoline en zo nog wat zijn eigen filmische soundscapes, waarbij de Latijns-Amerikaanse ritmes nooit ver weg waren. Perfect passend bij de sfeer in de tuin op een zomerse dag.

Zoals wel vaker wierp de headliner van de dag zijn schaduw vooruit. Het werd steeds drukker in de grote tent en de spanning nam voelbaar toe. Dit keer stond het fameuze Mexicaanse gitaarduo Gabriela Y Rodrigo op het affiche. Het duo verkaste jaren geleden naar Dublin in Ierland, om van daaruit de wereld te veroveren met hun snelle ritmische en percussieve klassieke gitaarspel. Het duo bestaat uit Rodrigo Sánchez op leadgitaar en Gabriela Quintero op ritmegitaar. Hoewel technisch erg bijzonder en vernuftig wordt hun muzikale benadering al snel 'meer van hetzelfde'. Het is ook een uitdaging om met twee mensen met een gitaar een immens podium te vullen. Dat leek het duo te willen doen met een choreografie van aantrekken en afstoten, en gitaarspel dat wel erg veel aan powerplay deed denken. Met bewondering voor het muzikale en technische kunnen van het duo hield ik het toch vroegtijdig voor gezien.