Draai om je oren - Jazz & meer

		Draai om je oren Jazz en meer - Weblog

Concert
Uit het diepste der diepen
Tijn Wybenga & AM.OK, woensdag 2 november 2022, Sounds of Music, Grand Theatre, Groningen

"Gerechtigheid!" kreeg Joke Schepers te horen toen ze het Grand Theatre betrad. De weduwe van bassist, componist en orkestleider Gerard Ammerlaan (1953-2011) had daags tevoren vernomen dat 'De Fabuleuze Fietser', een compositie van Ammerlaan, uitgevoerd zou worden door Tijn Wybengas AM.OK. Zoals Jo Willems zei, in het verleden zakelijk leider van Ammerlaans projecten: "Vaak is het zo dat wanneer een componist sterft ook zijn composities overlijden." Gelukkig had Wybenga, die in 1993 geboren werd - het geboortejaar ook van de 'Fietser' - in Ammerlaan een soulmate herkend. Zo leeft in ieder geval het werk van de Groninger voort. (Het is misschien wel aardig om de documentaire 'Common Senses' die Frits Boersma in 2018 voor de stichting Beeldlijn vervaardigde, weer eens terug te kijken. Met de fabuleuze uitvoering van het titelstuk door het Haydn Jeugd Strijkorkest.)

Wel was het stuk volgens de Wybenga-doctrine herschreven, uiteraard. Die zou zelfs van 'When The Saints' nog een boeiende opera kunnen vervaardigen. Iets van zijn werkwijze deed de orkestleider tijdens het concert uit de doeken. Hij knipt stukjes uit opgenomen improvisaties van zijn muzikanten en gebruikt die als basis voor een nieuwe compositie. Waar de muzikanten dan weer op kunnen improviseren. Als dat geen mooie manier van recyclen is weet ik het ook niet meer.

Het AM.OK (Amsterdams Modern Orkest) is zo'n beetje het avontuurlijkste, meest weerbarstige ensemble in het huidige Nederlandse muzieklandschap. Wybengas muziek ademt en zit niet stil. In het openingsnummer 'Roofkes' gaan muzikanten dialogen met elkaar aan en met de rest van het orkest (multalogen?). Of met zichzelf, zoals basklarinettist Frederico Calcagno liet horen. Registers worden vliegensvlug gewisseld. Daarbij dirigeert de leider met sierlijke danspasjes en subtiele handgebaren.

Bij een duet tussen trompettist Alistair Payne en basgitarist Alessandro Fongaro (dat Amsterdams is betrekkelijk, zult u begrijpen) diepte die laatste zijn diepste noten op uit het diepste der diepen - ik meende duidelijk klanken uit de krochten van Slochteren te herkennen. Soms murmelt de muziek als een lieflijk bergbeekje en weer even later stort zich een vloedgolf van smeltwater met stukken gletsjer en al het dal in.

Béla Bartók ontmoet het Jazz Composers Orchestra. Zoiets.

Foto's: Niels Knelis Meijer

Labels: AM.OK, concert, nov22, Tijn Wybenga