Draai om je oren - Jazz & meer

		Draai om je oren Jazz en meer - Weblog

Concert
De heilige Ellington
Duke Ellingtons 'Sacred Concert' door Big Band Friesland & NHL Stendenkoor, zondag 10 oktober 2021, Openluchttheater Roderwolde

"Het belangrijkste wat ik ooit gedaan heb," zei componist, pianist en orkestleider Duke Ellington in zijn autobiografie 'Music Is My Mistress'. Hij doelde op zijn zogeheten 'Sacred Concert', die hij na de première in 1965 een vijftigtal malen heeft uitgevoerd. Dat is nogal een uitspraak voor iemand die 'Solitude' heeft geschreven en 'Reminiscing In Tempo' en de soundtrack voor 'Anatomy Of A Murder'. Nochtans geloof ik dat de componist hier doodserieus was: na een, laten we zeggen, uitbundig leven werd het tijd voor diepborende introspectie.

In het intieme openluchttheater van Roderwolde (acht kilometer van de stad Groningen) gaven de Big Band Friesland en het NHL Stendenkoor een uitvoering van het 'Sacred Concert' die er niet om loog. Om te beginnen betrof het twee ensembles die elk op hun eigen terrein de lat hoog legden. Verder was dirigent Hans de Wilde erin geslaagd koor en orkest tot een naadloze eenheid te smeden. Met zijn lenige, beweeglijke gebarentaal trok hij in met name 'Praise God' alle registers open, haalde alle dynamiek uit de muzikanten en de vocalisten en liet de combinatie als een dolle swingen.

Het Stendenkoor nam geen blad voor de verzamelde monden. Het kon buitengewoon krachtig uit de hoek komen, maar verstond ook de kunst verleidelijk te fluisteren. Een pluspunt was dat de verhouding kerels-dames hier een stuk evenwichtiger was dan bij menig ander koor, waar de dames oververtegenwoordigd plegen te zijn. Dat resulteerde in een fraai sonoor geluid. Mede door de (onberispelijke) versterking waande ik me soms ('Freedom') weer even in 1952, in de kathedrale basiliek Sint Jan, 's-Hertogenbosch. Daar kon je 's zondags tijdens de hoogmis de onvolprezen schola cantorum aan het werk horen. (Ja jongens, ik ben jullie niet vergeten!)

Van het orkest moeten de solisten Libbe Oosterman, trompet, Bert de Vries, tenorsax en Pieterklaas de Groot, drums gememoreerd worden. In zijn solo in 'The Beauty Of God' gebruikte invaller Oosterman eerst een demper, om vervolgens 'open' uitzinnig uit te pakken. 'David Danced Before The Lord' was een feature voor De Groot, die hier al zijn fantasie, creativiteit en techniek in kwijt kon. En nooit geweten dat Ben Webster een klein broertje had dat Bert heet.

Vocaliste Eva de Wilde, die de solopartijen zong, bleek geknipt voor dit werk. Haar fijngeslepen stem had meer van doen met Kay Davis dan met Ivie Anderson of Betty Roche. En eerlijk gezegd maakte ze meer indruk dan Alice Babs destijds.

Viel er dan helemaal niets te klagen? Zeker wel: rechts vóór het orkest had nog een bescheiden podium gebouwd kunnen worden voor een tapdanser. Zoals Baby Laurence of Bunny Briggs maken ze ze tegenwoordig niet meer. Maar in Nederland en omstreken zijn beslist voldoende capabele hoofers te vinden die dit gedeelte van de presentatie nog wat meer cachet hadden kunnen geven.

Foto's: Hammie van der Vorst

Labels: Big Band Friesland, concert, Duke Ellingtons, NHL Stendenkoor, okt21, Sacred Concert