|
Draai om je oren Jazz en meer - Weblog |
|
||
|
| |||
 Trio zorgt voor rode oortjes Harriet Hubman, maandag 24 november 2008, Jazzpower, Wilhelmina, Eindhoven Het trio Harriet Hubman is vernoemd naar de historische Afro-Amerikaanse heldin, die zichzelf en driehonderd lotgenoten van de slavernij bevrijdde. Het vrijheidsideaal is dan ook hun permanente bron van inspiratie. Hoe intens ze daarmee bezig zijn, was te horen in hun vertolking van 'I’ll Shall Overcome Someday'. Een bijzondere spanningsvolle uitvoering met zang van gitarist Brandon Ross. Met 'There Goes The Neighborhood' zetten zij de toon; stevig, basaal en doordringend, mede met behulp van samplers en loops vormgegeven. Groot waren de tegenstellingen. Van heftig naar klein intimistisch, met subtiel spel van gitaar en bas. Bassist Melvin Gibbs maakte onder meer veelvuldig gebruik van voetpedalen, waaronder een wah-wah effect. Drummer J.T. Lewis gooide vaak roet in de rust met het inbrengen van puntige, pittige ritmes. Deze veranderden en verschoven dan weer met volstrekt organische accellerandi onder hartverscheurende gitaarsolo's van Brandon Ross, die uitmondden in een landscape van lange akkoorden. Op die momenten zag bassist Gibbs zijn kansen schoon voor solospel. Lewis plaatste in juiste proporties rake accenten. Regelmatig werden er loops en samples ingebracht als bedding voor solo's van gitaar, basgitaar of declamatie. Bij het banjospel van Gordon reisden we door de country met cowboy-achtige soundscapes, waarbij je het basgeluid in je lijf kon voelen. Bepaald indrukwekkend was de beklemmende, dreigende ballad 'Le Code Noir 1724', waarbij de spanning te snijden was bij de verhalende, communicatieve solo van Ross. Een elegie waarbij de opgenomen loop van de melodie als uitro werd gebruikt. Een grootse uitvoering met impact. Dit was een concert waarvan je met de ogen gesloten nog het meest intens alle details kon waarnemen. Een trio met ballen, waarbij een zitplaats te dicht tegen het podium niet de beste keuze was, want het ging er soms heftig aan toe - de gemeentelijke decibellenwachters hadden handenwringend hun hartje kunnen ophalen! In het rock 'n' roll-nummer 'Can’t Tarry Aka Cardwell', het laatste stuk voor de pauze, zong Ross unisono met zijn gitaarspel over de snoeiharde afterbeat van Lewis. Na de pauze in 'Wayne World Wide' klonk de gitarist als de reïncarnatie van Jimi Hendrix zelve. Met ook hier weer die tegenstelling die als een rode draad door het optreden liep. Het volume nam af en over een zelfgemaakte loop begon Ross aan een fluisterzachte solo. Helaas moest hij deze afbreken, omdat een snaar van zijn gitaar er door metaalmoeheid de brui aan gaf. Geen wonder ook. Gibbs nam het over met een solo vol distortion uit de diepste krochten van zijn basgitaar. Effectvol was het onderliggende spel in double time van de drummer met daarop de solitaire laid back bassolo van een breed uitgesponnen melodielijn. De uitsmijter werd 'Where We Stand'. Een niet te missen, heftige eruptie van dit trio, waarbij het spel weer diep onder de huid ging en de bas en bassdrum de ingewanden deden trillen. Alles werd nog een keer uit de kast gehaald en het was een wonder dat de stoppen van de installatie in Wilhelmina het hielden! Een concert dat met zeggingskracht, fraaie soundscapes, pakkende ritmes en een hoog aantal decibels grote indruk maakte en voor rode oortjes zorgde. Dat alles maakte het noodzakelijke unwinden na afloop tot een waar feest. Klik hier voor een fotoverslag van dit concert. (Cees van de Ven, 1.2.09) - - [naar boven] Lees verder in het archief...
|
Archief
Artikelen Cd-recensies Concertrecensies Colofon Festivalverslagen Interviews Jazz in memoriams
Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken? |
