Cocqolumn #9
Garth Hudson en de jazz
De lichte muziek kent tegenwoordig het begrip Americana. Amerikaanse muziek, daar gaat het om, dat begrijpt een kind. Maar lang niet alle Amerikaanse muziek valt eronder. Dingen als hiphop, dance, R&B (in de tegenwoordige variant), ambient, gothic – vraag me niet wat het allemaal is, ik weet het niet, ik weet alleen dat die niet onder Americana vallen. Americana is muziek die is opgebouwd uit oudere elementen: bluegrass, soul, country rock, texmex, blues, boogiewoogie, folk en jazz. Het grappige is dat de meeste van die muzieksoorten op zichzelf ook al weer zijn ontstaan uit fusies van eerdere muziekvarianten, en zeker geldt dat voor jazz (hoewel die binnen zijn eigen stijlkenmerken natuurlijk wel een groot aantal opmerkelijke ontwikkelingen heeft doorgemaakt).
Goed. Americana dus. Een groep die je misschien wel als model kunt beschouwen voor al die artiesten die zich daar nu mee bezighouden was The Band. Dit vijftal (vier Canadezen en één Amerikaan) - ontstaan uit een rockgroep met de naam The Hawks (begeleiders van zanger Ronni Hawkins) - maakte eerst naam als de nieuwe begeleidingsband van Bob Dylan, toen die zich 'bekeerde' tot de rock.
Maar al snel ontwikkelde de groep zich tot een muzikaal gegeven op geheel eigen kracht, gedragen door de bijzondere talenten van haar leden: Robbie Robertson (gitarist en schrijver van bijna het gehele repertoire), Rick Danko (zanger en basgitarist), Richard Manuel (zanger en pianist), Garth Hudson (organist en saxofonist) en Levon Helm (de Amerikaan van het gezelschap, zanger en drummer).
Toen The Band zijn eerste elpees opnam, achteraf bezien monumenten in de popgeschiedenis, bestond het woord Americana nog niet. Maar de muziek van Robertson, zelf van Indiaanse afstamming droeg er alle kenmerken van. Hij gebruikte elementen uit countrymuziek, rock, soul, jazz en folk, en zijn teksten waren veelal gebaseerd op gebeurtenissen en emoties die te maken hadden met de Amerikaanse geschiedenis.
Waarom dit verhaal, op deze plaats? Omdat ik vandaag een cd beluisterde van Garth Hudson, voormalig lid van The Band. Een live-opname van hem en zijn vrouw Maud, in 2002 gemaakt in een club in het plaatsje London in de Canadese provincie Ontario. En de muziek van Garth Hudson heeft van alles te maken met The Band (natuurlijk), maar is vooral ook heel Amerikaans, Americana dus, en daarnaast is er een opmerkelijk sterke aanwezigheid van de jazz als kenmerkende invloed.
Hudson speelt hier geen orgel maar piano, en laat in zijn haast orkestrale spel zo'n beetje alle pianostijlen van de jazz samenvloeien, met uitzondering van de free jazz. Stridepiano, blues, ragtime, een snufje soul jazz, een toefje Erroll Garner – voor jazzliefhebbers valt hier heel wat te genieten. Hier en daar zingt Maud er wat doorheen, dat is soms wat afzien, maar in één geval, in de klassieke ballad 'Willow Weep For Me' levert dat een onvervalst brok in de keel op. Je moet ook even doorbijten bij nummer 9, waar Hudson even op accordeon laat horen dat hij zo houdt van Roemeense volksmuziek. Romania, jawel, moet misschien kunnen.
Garth Hudson zal niet worden bijgeschreven in de annalen van de jazz. Maar als je zijn pianospel hoort zou dat niet misstaan.(Anoniem, 19.8.07) - - [naar boven]
Lees verder in het archief...
