Bob Rockwell - 'Bob’s Ben - A Salute To Ben Webster' (Stunt Records, 2004) **
De enige dingen die op deze cd aan Ben Webster doen denken, zijn de repertoirekeus en de gebruikte toonsoorten en tempi. Om dan maar meteen met de deur in huis te vallen: Rockwell is een iets meer dan gemiddeld capabele saxofonist, maar haalt het geenszins bij het magistrale niveau van Webster. Qua toonvorming en interpretatie is er een niet te overbruggen verschil. Het was trouwens ook niet de bedoeling te klinken en te spelen als het grote voorbeeld. Maar ja, wie kan dat wel? (Misschien onze eigen Boris van der Lek!) De hoestekst vermeldt: 'This is a tribute in form only. Once it was time to play, we obviously played ourselves.' Welnu, in dat licht gezien moet deze cd dan ook beoordeeld worden.
Rockwell heeft een gedegen carrière achter de rug. Na in R&B-bands te hebben gespeeld, vertrok hij in 1978 van Minneapolis naar New York, waar hij speelde met onder meer het Mel Lewis Orkest, Freddie Hubbard, John Hicks, Tom Harrell, Ray Drummond en Richie Beirach. In 1983 vestigde hij zich in Kopenhagen. Op het vermaarde label SteepleChase heeft hij diverse cd's onder eigen naam opgenomen. Zijn staat van dienst is dus niet gering.
Op deze cd speelt hij bekwaam, zeker niet spectaculair, saai improviserend, een beetje emotieloos en met een matte toon. Het repertoire bestaat uit de welbekende swing classics als 'Bye Bye Blackbird', 'Sunday', 'La Rosita', 'Tenderly' en nog zo wat. Rockwells begeleiders - pianist Ben Sidran, bassist Billy Peterson en drummer Leo Sidran - zijn ook niet in staat deze opnamen boven het gemiddelde uit te tillen. Er wordt plichtmatig begeleid en gesoleerd. Voor het gehele kwartet geldt dat de inspiratie en warmbloedige swing ontbreekt.
Dus nu maar gauw 'Ben Webster Meets Oscar Peterson' van de enige echte opzetten!Labels: cd
(Jacques Los, 15.11.05) - - [naar boven]
Lees verder in het archief...
