|
Draai om je oren Jazz en meer - Weblog |
|
||
|
| |||
 Veel 'beauty' en weinig 'ugly' bij Ugly Beauty 'In Walked Bud', 'Misterioso', 'Evidence'..., het zijn onvergetelijke composities van de Amerikaanse jazzpianist Thelonious Monk (1917-1982). De Nederlandse pianist Robert Jan Vermeulen raakte geboeid door de eigenzinnige muziek van Monk. Hij bestudeerde diens soloplaten, dook in de bladmuziek en nam in maart van dit jaar een album op met interpretaties van Monks muziek, begeleid door Benjamin Herman op altsax, Frans van der Hoeven op bas en Han Bennink op drums en percussie. Als onderdeel van een kleine toer van twee maanden door Nederland, speelde dit kwartet, genoemd naar de Monk-compositie Ugly Beauty (foto), op maandag 22 december in café Wilhelmina in Eindhoven. Het werd vooral een vrolijke botsing tussen de introverte Vermeulen en de extroverte Bennink. Vermeulen kwam maandagavond regelmatig akelig dicht bij het geluid van Monk. Hij liet tellenlange stiltes vallen tussen de soms complexe akkoorden, speelde overzichtelijke en vriendelijke melodieën en legde onvoorspelbare accenten. Die laatste leken bij Vermeulen wel wat voorzichtiger dan bij zijn illustere inspirator. Vermeulen is dan ook veel minder een showman: hij leidde zijn orkest met ingetogen rust, zittend met zijn rug naar het publiek. De extroverte slagwerker Han Bennink was helemaal in zijn element met de muziek waarmee hij in de jaren vijftig zijn carrière begon. Bennink is het type slagwerker dat door een willekeurig huis kan lopen met twee stokjes, waarmee hij vervolgens uit alles wat hij tegenkomt een betoverend ritme haalt. Hij had maandagavond alleen een snaartrom en wat percussie nodig om volledig uit zijn dak te gaan. Zijn grote halfhoge schoenen onder opgerolde broekspijpen stampten het ritme, terwijl hij brommend en yellend en met vuurrood gezicht op de milliseconde rake meppen uitdeelde met zijn brushes. Een genot om naar te kijken. Dat Bennink met zijn spektakelslagwerk alle aandacht naar zich toetrok was echter niet altijd plezierig. Het maakte het af en toe lastig om ook aandacht te schenken aan de drie andere muzikanten. Zoals Van der Hoeven met zijn warme, ronde basklanken en Herman met zijn plezierige saxpartijen: veel 'beauty' en weinig 'ugly', vakkundig gebracht. Ze manoeuvreerden kundig tussen de twee uitersten van de avond. Klik hier voor foto's van dit concert. Ugly Beauty is in januari nog te zien in Beauforthuis, Austerlitz (10), De Tor, Enschede (16), Jazzpodium DJS, Dordrecht (17) en De Harmonie, Leeuwarden (18). Deze recensie verscheen op 24 december in het Eindhovens Dagblad Foto: Cees van de Ven (Erno Mijland, 25.12.03) - - [naar boven] Lees verder in het archief...
|
Archief
Artikelen Cd-recensies Concertrecensies Colofon Festivalverslagen Interviews Jazz in memoriams
Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken? |
