|
Draai om je oren Jazz en meer - Weblog |
|
||
|
| |||
Overtuigende en authentieke jazzinterpretatie van Jiddische muziek De openingsavond van het Tilburgs Jiddisj X-Over Festival bracht vrijdag 28 november in Paradox een interessante combinatie: trompettist Steve Bernstein, bekend van onder meer filmmuziek ('Get Shorty', 'Kansas City') en zijn groep Sex Mob, bracht het programma 'Diaspora Blues' met het Sam Rivers Trio, naar het gelijknamige album (Tzadik, 2002). 'Prayer music', gebaseerd op traditionele joodse gebedsliederen, maar op op een jazz-improvisatorische wijze geïnterpreteerd. Het is niet denkbeeldig dat de inmiddels 80-jarige multi-instrumentalist annex meesterimprovistor Sam Rivers (foto) zijn laatste ademtocht op het podium gaat uitblazen, misschien wel letterlijk. De frêle man uit Oklahoma mag dan door zijn kortademigheid niet meer in staat zijn tot de vloeiende, minutenlange sax- en fluitexercities waarmee hij in de jaren '60 en '70 bekendheid wierf; stoppen en gaan rentenieren zit er naar het zich laat aanzien niet in, daarvoor is Rivers te gedreven. En wie hem achter de piano zijn abstracte, Tayloriaanse lijnen ziet uitzetten weet: hier zit een muzikant pur sang, wiens stem gehoord wil worden. Hoe kort zijn 'verhalen' soms ook mogen zijn, Rivers weet de aandacht en concentratie van de luisteraar vast te houden. Natuurlijk wordt hij daarbij adequaat ondersteund door twee mensen met wie hij al meer dan 10 jaar samenspeelt, beiden multi-instrumentalist, net als Sam. Doug Matthews bespeelt naast bas ook basviool en basklarinet. En drummer Anthony Coles dubbelt op tenorsaxofoon en piano. Samen maakten zij van het Paradoxpodium een muzikaal huis, dat Rivers en Bernstein naar hartelust muzikaal creatief konden inrichten. Zij speelden afwisselend overdenkend-klagelijk, dan weer intens-vurig. Sommige stukken kenden een Albert Ayler-achtig spirituele intensiteit, inclusief het samenkomen in een pakkend, melodieus thema. Steve Bernstein zorgde op zijn schuiftrompet (een instrument dat we zelden horen) voor snelle loopjes en glissandi. Intens! De bluesinvloed deed zich met name gelden in de begeleiding door Matthews en Coles, die vaak uitging van een simpele catchy groove. Hun spel was stuwend, een enkele keer zelfs funky. Met name de afwisseling in instrumentatie intrigeerde. Zo bleek Anthony Coles een heel andere pianist dan zijn werkgever; hij verraste met een orkestrale, zwaar resonerende solo. Even later stond er met Matthews op basklarinet en Coles op tenorsax opeens een blazersensemble op het podium, met fraai harmonisch werk à la Paul van Kemenade. Sam Rivers toonde aan dat hij op dwarsfluit nog immer een begenadigd speler is, met zijn karakteristieke en met veel lucht aangeblazen toonvorming. Zelfs als hij niet speelde was zijn aanwezigheid 'verpletterend'; zijn vocale howls dweepten de anderen op en gaven het optreden een glans van authenticiteit. Laat ik maar weer eens die prachtige Mosaic-box met zijn Blue Note-sessies uit de kast trekken, en ondertussen de foto's van het concert nog eens bekijken... Foto: Cees van de Ven (Anoniem, 30.11.03) - - [naar boven] Lees verder in het archief...
|
Archief
Artikelen Cd-recensies Concertrecensies Colofon Festivalverslagen Interviews Jazz in memoriams
Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken? |
