|
Draai om je oren Jazz en meer - Weblog |
|
||
|
| |||
 Intrigerend Achim Kaufmann Quartet opent jazzseizoen bij Paradox Dat de muzikale relevantie van jazz vaak omgekeerd evenredig is met de publieke belangstelling voor deze improvisatiemuziek, werd eens temeer bewezen door het concert van het Achim Kaufmann Quartet afgelopen vrijdagavond in de Tilburgse jazzclub Paradox. Gelukkig trokken pianist/bandleider Achim Kaufmann, rietblazer Michael Moore, bassist Dieter Manderscheid en drummer Bill Elgart (speciale gast tijdens een korte Nederlandse tour) zich maar weinig aan van de teleurstellende opkomst. Het concert, waarvoor Kaufmann en Moore de composities leverden, bood twee afwisselende en boeiende sets. Allereerst was daar pianist Kaufmann zelf verantwoordelijk voor: hij bood de anderen alle gelegenheid hun muzikale zegje te doen. En daar maakte met name de ritmesectie dankbaar gebruik van; basspel en drumwerk vulden elkaar met een welhaast telepathische vanzelfsprekendheid aan, alsof de thuislanden van beide heren nooit door een oceaan gescheiden waren geweest. Het warme, alomtegenwoordige basgeluid van Duitser Manderscheid vormde de verbindingsschakel van het kwartet. Daaroverheen goot drummer Elgart uit Massachusetts, leerling van drumlegende Alan Dawson, zijn volstrekt eigenzinnig ritmisch brouwsel. Met brushes, mallets en vingertoppen gebruikte hij het klankpalet van zijn drumstel om een constant borrelende, sprankelende onderstroom te creëren, met hier en daar een 'bommetje'. Maar ja, zoiets mag je verwachten van een man die heeft gespeeld met creatieve mensen als Roswell Rudd, Sam Rivers en het toenmalige 'jazz-echtpaar' Paul en Carla Bley. Het was voor Michael Moore, met zijn typische lyriek en melodieuze ingevingen, dus weer heerlijk soleren deze avond, afwisselend op altsax, klarinet en basklarinet. En Kaufmann? Hij was de facilitator, die met zijn fijne toucher op de juiste momenten intervenieerde, afwisselend sober en ingetogen, dan weer met expressieve vingervlugheid. De gespeelde stukken bewogen zich in een spanningsveld van verschillende sferen. Dromerig en bezwerend in 'The Claw', met een latin-feel in 'Langrage', ruimtelijk en introspectief in 'Sphericals', energiek en gedreven in 'Z’es', gedragen in 'Trokaan V'. Ondanks de vrije aanpak schoot de zaak nergens door; het bleef veelzijdig, interessant en overzichtelijk. Een mooi begin van een nieuw seizoen Paradox! Lees hier een interview met Achim Kaufmann, waarin hij zijn gedachten uiteenzet over jazz en componeren. Of bekijk de foto's van dit concert. (Anoniem, 26.9.03) - - [naar boven] Lees verder in het archief...
|
Archief
Artikelen Cd-recensies Concertrecensies Colofon Festivalverslagen Interviews Jazz in memoriams
Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken? |
