|
Draai om je oren Jazz en meer - Weblog |
|
||
|
| |||
|
De muzikale magie van Lee Morgan Zijn 'grote' toon met wat lucht 'on the edge', zijn aangenaam vibrato, zijn techniek, zijn herkenbaar gebruik van voorslagen en 'half valve'-effecten, zijn boeiende frases zo rijk aan zeggingskracht, zijn composities... Bij Lee Morgan was het liefde op het eerste gehoor! Hij speelde van 1956 tot 1958 al in de band van Dizzy Gillespie en daarna enkele jaren bij Art Blakey. Als voorbeeld van zijn vroegrijpe vakmanschap verwijs ik graag naar de cd 'Dizzy Atmosphere' (1957), waarop hij als 18-jarige een lange, boeiende en reeds veelbelovende solo speelt in het stuk 'Dishwater'. Maar eerder in 1956 - op de opname met het Hank Mobley kwintet ('Introducing Lee Morgan') - bewees hij ook een uitstekend baladeer te zijn in 'P.S. I Love You'. De invloed van zijn meester Clifford Brown is weliswaar nog te horen, maar toch was hij muzikaal al uitgepuberd. 'Whisper not' en 'Loverman' zijn door hem afgeleverde juweeltjes. Al snel groeide hij naar een volstrekt eigen muzikale signatuur in zijn spel. Hij gaf ons prachtige composities en eigen opnamen, waaronder 'The Sidewinder', het titelstuk van zijn bekendste en alom geprezen gelijknamige album, 'Speedball' en 'Search For The New Land' (van de gelijknamige plaat uit 1964). Deze titel is als het ware een metafoor voor zijn zoeken naar nieuwe muzikale expressiemogelijkheden en creatieve uitdagingen. Helaas werd hem het ontginnen hiervan niet gegund. Hij werd op 33-jarige leeftijd het slachtoffer van een crime passionel; tijdens een optreden werd hij doodgeschoten door een vriendin. Morgen zou hij 65 jaar geworden zijn. (Anoniem, 9.7.03) - - [naar boven] Lees verder in het archief...
|
Archief
Artikelen Cd-recensies Concertrecensies Colofon Festivalverslagen Interviews Jazz in memoriams
Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken? |
